کیش را همه با دریا، ساحل، آفتاب و تفریح می‌شناسند؛ اما یک سؤال کمتر پرسیده شده است: اگر امروز قرار بود کیش را با رویکردی جدید و برنامه ای راهبردی از صفر طراحی کنیم، آیا باز هم همین کیش را می‌ساختیم؟
این سؤال قرار نیست گذشته را زیر سؤال ببرد؛ برعکس قرار است ما را به آینده ببرد.
سال‌هاست درباره ساخت و ساز، پروژه، هتل، مرکز خرید، جذب گردشگر و سرمایه‌گذاری صحبت می‌کنیم. اما شاید زمان آن رسیده باشد که یک بار مسیر را برعکس کنیم و بپرسیم: چه چیزهایی را نباید بسازیم؟ آیا هر ساختمان جدید الزاما کیش را زیباتر می‌کند؟ آیا هر مرکز خرید جدید، یک مزیت گردشگری جدید است؟ آیا افزایش تعداد پروژه‌ها به معنای افزایش کیفیت تجربه گردشگر است؟
به طور حتم پاسخ مثبت نیست. کیش به جای ایجاد بسترهای«بیشتر»، شاید به «متفاوت‌تر شدن» نیاز دارد. کیش برای متمایز شدن از سایر مقاصد، به ساختمان‌های بیشتر احتیاج ندارد؛ به هویت بیشتر نیاز دارد. گردشگری که وارد کیش می‌شود باید چیزی را تجربه کند که چند روز بعد در شهر دیگری نتواند همان را تجربه کند.
یک ساحل معمولی، یک مرکز خرید معمولی یا یک رستوران معمولی، هرچقدر هم زیبا باشند، به‌تنهایی نمی‌توانند یک مقصد را ماندگار کنند. آنچه یک شهر را در ذهن آدم‌ها نگه می‌دارد، گاهی یک ساختمان بزرگ نیست؛ یک خیابان، یک میدان، یک صدا، یک بو، یک منظره، یک داستان یا حتی یک خاطره است.
نظر پیشنهادی “رویکردهفته‌کیش” بر این اصل استوار است که شاید بد نباشد کیش یک بار به جای تعریف پروژه‌های جدید، یک «نقشه خاطره و تجربه کیش» را طراحی کند.
نقشه‌ای که در آن مشخص شود: کجا باید ایستاد و غروب را دید؟ کجا می‌توان تاریخ و هویت کیش را لمس کرد؟ کجا می‌توان زندگی واقعی مردم جزیره را دید؟ کجا باید موسیقی، هنر و فرهنگ بومی حضور داشته باشد؟ کدام مسیرها باید به مسیرهای پیاده‌روی خاطره‌انگیز تبدیل شوند؟ کدام از نقاط جزیره باید دست نخورده بمانند؟ کدام فضاها باید به محل رویدادهای دائمی تبدیل شوند؟ و شاید حتی مهم‌تر از همه: کدام پروژه‌ها را نباید اجرا کرد، چون چیزی به هویت کیش اضافه نمی‌کنند؟
کیش؛ اگر دست ما بود… این رویکرد جدید می‌تواند تبدیل به یک ظرفیت دائمی در «رویکردهفته‌کیش» شود.
هر هفته فقط یک سؤال: اگر دست ما بود، با ساحل چه می‌کردیم؟ اگر دست ما بود، با شب‌های کیش چه می‌کردیم؟ اگر دست ما بود، برای جوانان جزیره چه می‌ساختیم؟ اگر دست ما بود، با بافت قدیمی و هویت بومی چه می‌کردیم؟ اگر دست ما بود، کدام قسمت کیش را هرگز تغییر نمی‌دادیم؟ و شاید مهم‌ترین سؤال:
اگر قرار باشد کیش ۲۰ سال دیگر هنوز «کیش» باشد، امروز باید چه چیزی را حفظ کنیم؟
رویکردهفته‌کیش معتقد است توسعه فقط به معنای ساختن نیست؛ گاهی توسعه واقعی یعنی بدانیم چه چیزی را نباید از دست بدهیم.
